Wie zorgt er eigenlijk voor jou?

De afgelopen tijd ben ik hier veel mee bezig. Hormonen. Energie. Doorgaan. Of eigenlijk.... te lang doorgaan! Ik zie het om me heen. Vrouwen die keihard hun best doen. Alle ballen hoog houden. Voor iedereen klaar staan. En ik deed dat zelf ook, nog steeds trouwens. Tot iemand mij de vraag stelde die bleef hangen: "Maar wie zorgt er eigenlijk voor jou?" En ik merkte, dat ik daar niet meteen een antwoord op had. En laat dat nou niet zo snel gebeuren. Dat kwam niet omdat ik mezelf niet belangrijk vind. Maar omdat alles zo vanzelf gaat. Omdat zorgen, regelen en doorgaan langzaam je standaardstand worden.

Doorgaan als overlevingsstrategie

Wat ik lange tijd niet doorhad is dat mijn "doorgaan" niet alleen karakter was. Of doorzettingsvermogen. Of verantwoordelijkheidsgevoel. Het was ook overleven. Vorig jaar bleek dat ik PTSS had ontwikkeld door alles wat we de afgelopen jaren hebben meegemaakt. Dat was geen verrassing maar het was wél confronterend. Ik had jarenlang triggers weggedrukt. Signalen genegeerd. Spanning weggerationaliseerd, daar ben ik echt een meester in 😊 Niet bewust, niet met opzet maar omdat het nodig was om door te kunnen. En mijn lichaam? Dat werkte keihard mee.

Wanneer je lichaam het overneemt

Je kunt heel lang functioneren terwijl je lijf eigenlijk al te veel draagt. Je regelt, je schakelt, je houdt overzicht. Maar ondertussen slaap je onrustig. sta je continu onder spanning, Ben je sneller moe en sneller overprikkeld. En toch denk je: het gaat wel. Tot je lichaam steeds duidelijker van zich laat horen. Niet om je dwars te zitten maar omdat het niet anders meer kan.

Op de automatische piloot

Ik zie nu hoe lang ik op de automatische piloot heb geleefd. Doen wat nodig was. Niet stilstaan en al helemaal niet teveel voelen. Dat is geen falen, dat is wat je doet als je lang sterk moet zijn. Maar toe die vraag, wie zorgt er eigenlijk voor jou?, toen had ik geen helder antwoord. En dat raakte me. Ik heb zelf op de rem getrapt voordat mijn lichaam het zou doen maar weet dat een burn-out op de loer kan liggen. En dat deze niet ineens ontstaat. Het is vaak het gevolg van jarenlang aanpassen, volhouden en negeren. Van te lang sterk zijn, te weinig ruimte voelen om zelf ook eens kwetsbaar te mogen zijn. Misschien herken je dat. dat je vooral functioneert. Dat je hoofd doorgaat terwijl je lijf achterblijft.

Misschien is dit het moment

Misschien lees je dit en denk je: mooi verhaal Suus, ik herken het totaal niet, dit gaat niet over mij. Dan is dat oké! Maar misschien voel je ergens iets knikken, een herkenning, een spanning of juist vermoeidheid. Dan is het misschien tijd om jezelf diezelfde vraag te stellen die ik ook onder ogen moest komen: Wie zorgt er eigenlijk voor mij? En misschien weet je het antwoord niet (of dacht je dat je het wist). Weet dat het geen zwakte is, we leven in een maatschappij waarin we meer willen, meer verwachten en (keihard) oordelen. Maar het enige wat je hoeft te doen is beginnen met eerlijk zijn naar jezelf.

Ik heb lang gedacht dat ik het wel alleen moest kunnen. Dat luisteren naar mijn lijf iets was voor later. Tot ik besefte dat later soms te laat is. De oliën en supplementen die op mijn pad kwamen waren geen snelle oplossing maar ze hielpen me wel vertragen en opnieuw afstemmen op mijn lichaam. Vanuit die ervaring zijn ook de hormoonavond en de informatiemiddag ontstaan. Omdat dit geen luxe is maar dit is de basis! Niet harder werken aan jezelf maar beter voor jezelf zorgen. Daar mag je eerder mee beginnen dat je misschien gewend bent.

Veel liefs,

Suus