Waarom mijn enige ‘voornemen’ iets kleins is
De sneeuw van de afgelopen dagen zegt eigenlijk alles. Alles gaat langzamer. Wegen zijn glad. Afspraken verschuiven. Je kúnt niet anders dan vertragen. En toch proberen we in januari vaak het tegenovergestelde. Meer doen. Beter doen. Sneller vooruit. Ik merk bij mezelf hoe makkelijk ik dan weer in mijn hoofd schiet.
Denken.
Plannen.
Twijfelen.
Terwijl ik juist leer door te doen. Door trial & error. Door te kijken wat werkt en wat niet.
En eerlijk is eerlijk: meestal blijven juist de dingen hangen die weinig moeite kosten.
Na de drukte van december en een paar vrije dagen heb ik geen behoefte aan een reset.
Geen lijstjes.
Geen groot plan.
Wel aan goed voor mezelf zorgen. Zonder er een project van te maken. Zonder alles te hoeven uitzoeken.
Vorige maand zei ik het al: houd het klein. Niet nóg meer toevoegen, maar ondersteunen wat er al is.
Daarom liggen ze er nu. Een 6-minuten dagboek en een succesplanner.
Niet omdat ik ze elke dag gebruik. Niet omdat het moet. Maar omdat ze er zijn.
Als steun, niet als taak. En soms is dat precies genoeg.
Als ik dan toch één voornemen zou moeten noemen, is het iets kleins: elke dag mijn NingXia-shotje nemen.
Niet omdat alles moet veranderen. Juist niet. Maar omdat het makkelijk is. Iets wat weinig vraagt en daardoor wél gebeurt.
Ik heb in de afgelopen jaren van alles geprobeerd. Veel kwam en ging. NingXia bleef.
En waarom Ningxia? Lees hier meer over dit powerdrankje: Ningxia.
Terwijl ik dit schrijf, wacht ik nog op de uitslag van een EMB-bloedtest die ik vorige maand heb laten afnemen.
Niet omdat ik nu al antwoorden nodig heb maar omdat ik nieuwsgierig ben wat mijn lichaam me misschien wil laten zien.
Misschien is dat wel wat deze tijd en zelfs de sneeuw laat zien.
Je hoeft niet te forceren. Je mag luisteren.
Voor mij betekent dat: kleine keuzes, weinig gedoe.
En vertrouwen dat wat eenvoudig is, vaak het langst blijft.
Liefs,
Suus
Reactie plaatsen
Reacties